"Kailangan ko na umuwi eh."
Sumimangot ako at tinignan ka na tila kinakabisa ang iyong mukha. Ayokong pang umalis ka, kadarating mo lang kasi. Ito iyong isa sa mga kakaunting panahon na nagkaroon ka ng oras upang bumisita sa akin. Gusto ko sana, kung maaari ay tumigil ang oras para sa ating dalawa.
"Sandali na lang, pwede ba?"
Ayoko sanang magsalita ngunit hindi ko napigilan ang sarili ko. Sanay ka na rin naman sa mga pakiusap ko, madalas ang mga ito'y dumadaan sa iyo nang hindi napagbibigyan. Ngunit iba ngayon. Nararamdaman ko ito, dumating ka, hindi ba? Kahit na ba alas-tres na ng umaga, dumating ka pa rin at iyon ang mahalaga.
Ang buong paligid ay tahimik, wala na ngang dumadaang sasakyan sa kalsada at tayo'y nagbubulungan na sa takot na makagising ng mga tao o di kaya'y mabulabog ang aso ng kapitbahay. Pinagpatuloy ko ang pagtingin sa 'yo. Nakita ko sa iyong mga mata ang paghati ng iyong damdamin kung tatagal ka pa sandali upang makipagtitigan sa akin o uuwi na upang matigil na ang pag-aalala ng iyong ermats. Kilalang-kilala na kita, alam ko na lagi ang ikikilos mo, ang iyong sasabihin, at ang takbo ng isip mo.
Mahal kita.
Ilang taon na din kitang minamahal na hindi mo namamalayan. At kahit gaano katagal pa kitang patuloy na mahalin, hindi mo ito mapapansin.
"Aalis na nga 'ko, dinalhan lang naman kita ng pagkain RJ eh."
Napangiti na lamang ako at sabay nilunok lahat ng pagnanasang yakapin ka ng mahigpit at sabihin sayo ang nararamdaman ko. Hindi mo dapat malaman dahil hindi mo rin naman maiintindihan.
"Gago. Ingat ka."
Tumawa ka at saka niyakap ako.
Pumasok ka na sa iyong kotse at pagka-andar ng makina, binaba mo ang salamin ng bintana at kumaway.
"Sige, bes. Goodnight!"
Napabuntong-hininga na lang ako at sabay pumasok sa loob.
_____________________________________________
Oo, isa ito sa mga kwentong parang kayo pero hindi kayo at kahit baliktarin mo man ang mundo, hindi magiging kayo.
Saturday, April 11, 2009
Kainosentehan
Bukas ang bintana ng bahay namin, nanonood kami ng TV, nung bigla ka nalang sumigaw, "Huy!" sabay tago mo. Napalingon pati si Mommy sa'yo. Siyempre ako, umakyat na ng sopa at ginalaw ang jalusis pababa para makita kung sino yung nagtatagong bata. Alam ko na'ng ikaw yun pero kailangan kong makumpirma.
Tumawa ka nung nakita kita. Lagi naman eh. Tuwang tuwa ka parati kapag nakikita mo ako. Napapangiti tuloy ako. Matagal bago tayo nagsalita pareho, pero di tulad ng matatanda, hindi tayo nahihiya. Walang awkward moment kapag bata. Nagtitigan lang tayo, may mga ngiti sa labi -- kitang-kita ang mga ngiping malapit na'ng malaglag at ang mga nagsisitubong pamalit sa mga nauna na.
"Laro tayo" sabi mo sa wakas. Nakabuka na ang bibig ko para tanungin kung anong laro ang lalaruin natin nung nagsalita si Mommy
"Hindi ka pwedeng lumabas ha."
Napatungo ka ng konti at medyo nabawasan ang ngiti nung marinig mo yung Mommy ko. Nakita ko yun kaya para maibsan, ngumiti ako ng mas malaki. Lumabas ang maliit mong tawa. May lumabas ding kaunting laway kaya natawa na tayo ng tuluyan.
"Hindi daw ako pwedeng lumabas eh."
Sayang, gusto ko pa naman sana makasama ka. Ang taba mo kasi eh! Ang sarap mo tuloy pisilin. Madalas, ‘pag naglalaro, sumasagi ang braso ko sa balat mo. Ang sarap kasi malambot. Sayang hindi ko mararanasan yun ngayon...
"O sige, bukas nalang."
Umalis ka na agad pagkasabi mo nun. Bitin. Gusto pa kitang kausapin eh. Para sana masaya. Sinara ko nalang yung jalusis para hindi ko kayo marinig ng yaya mo sa labas. Alam ko maiinggit lang ako eh. Tuloy nalang sa panonood ng Batibot. Di bale, bukas, may laruan akong injection, ipapakita ko sa’yo. Sana lang hindi makita ni Mommy na ilalabas ko yun, naisip ko.
Kinabukasan, maaga akong nagising. Naisip kong tulog pa si Mommy at hindi niya malalaman yung tungkol sa inje-injeksyunan. Pagkalabas ko, tumapat agad ako sa bahay ninyo, nag-ingay ng konti para malaman mong nandoon ako.Dumungaw ka sa terrace ninyo. Tulad ng dati, tumawa ka nung nakita mo ako. Dalawang itim na linya nalang ang mga mata mo. Ako naman, Pilipinong-pilipino, lumaki ang mga mata sa kakatingala sa maputi mong mukha. Pinakita ko sa'yo yung laruan ko. Dali-dali kang pumasok sa kwarto mo. Akala ko magbibihis ka kasi nakapantulog ka pa. Hindi na pala. Dire-diretso ka na papalabas. Papunta sa akin.
Naglaro tayo. Matagal. Masaya.
Lumabas ang yaya mo, sabi mag-almusal ka na daw at maligo kasi malapit na kayong umalis ng Papa mo.
"Sa'n kayo pupunta?"
"Pupuntahan namin si Mama sa Canada."
"Ah."
"Sige ah. Pasok na ako."
"Sige."
Nung pumasok ka sa inyo, tinawag na rin ako ni Mommy. Pinagalitan pa ako kasi ang aga-aga nasa labas na raw ako.
"Ma, pupunta daw sina Mae sa Canada."
"Ah, talaga?! Wow, mabuti pa sila!"
Hindi ko alam, hindi na pala kita makikita.Gabi-gabi umaasa pa rin akong kinabukasan may dudungaw uli sa bintana ng TV room namin para magsabing “Laro tayo.”
___________________________________________________
For the child within uswhom we've lost (far too early) and never mourned for.
Tumawa ka nung nakita kita. Lagi naman eh. Tuwang tuwa ka parati kapag nakikita mo ako. Napapangiti tuloy ako. Matagal bago tayo nagsalita pareho, pero di tulad ng matatanda, hindi tayo nahihiya. Walang awkward moment kapag bata. Nagtitigan lang tayo, may mga ngiti sa labi -- kitang-kita ang mga ngiping malapit na'ng malaglag at ang mga nagsisitubong pamalit sa mga nauna na.
"Laro tayo" sabi mo sa wakas. Nakabuka na ang bibig ko para tanungin kung anong laro ang lalaruin natin nung nagsalita si Mommy
"Hindi ka pwedeng lumabas ha."
Napatungo ka ng konti at medyo nabawasan ang ngiti nung marinig mo yung Mommy ko. Nakita ko yun kaya para maibsan, ngumiti ako ng mas malaki. Lumabas ang maliit mong tawa. May lumabas ding kaunting laway kaya natawa na tayo ng tuluyan.
"Hindi daw ako pwedeng lumabas eh."
Sayang, gusto ko pa naman sana makasama ka. Ang taba mo kasi eh! Ang sarap mo tuloy pisilin. Madalas, ‘pag naglalaro, sumasagi ang braso ko sa balat mo. Ang sarap kasi malambot. Sayang hindi ko mararanasan yun ngayon...
"O sige, bukas nalang."
Umalis ka na agad pagkasabi mo nun. Bitin. Gusto pa kitang kausapin eh. Para sana masaya. Sinara ko nalang yung jalusis para hindi ko kayo marinig ng yaya mo sa labas. Alam ko maiinggit lang ako eh. Tuloy nalang sa panonood ng Batibot. Di bale, bukas, may laruan akong injection, ipapakita ko sa’yo. Sana lang hindi makita ni Mommy na ilalabas ko yun, naisip ko.
Kinabukasan, maaga akong nagising. Naisip kong tulog pa si Mommy at hindi niya malalaman yung tungkol sa inje-injeksyunan. Pagkalabas ko, tumapat agad ako sa bahay ninyo, nag-ingay ng konti para malaman mong nandoon ako.Dumungaw ka sa terrace ninyo. Tulad ng dati, tumawa ka nung nakita mo ako. Dalawang itim na linya nalang ang mga mata mo. Ako naman, Pilipinong-pilipino, lumaki ang mga mata sa kakatingala sa maputi mong mukha. Pinakita ko sa'yo yung laruan ko. Dali-dali kang pumasok sa kwarto mo. Akala ko magbibihis ka kasi nakapantulog ka pa. Hindi na pala. Dire-diretso ka na papalabas. Papunta sa akin.
Naglaro tayo. Matagal. Masaya.
Lumabas ang yaya mo, sabi mag-almusal ka na daw at maligo kasi malapit na kayong umalis ng Papa mo.
"Sa'n kayo pupunta?"
"Pupuntahan namin si Mama sa Canada."
"Ah."
"Sige ah. Pasok na ako."
"Sige."
Nung pumasok ka sa inyo, tinawag na rin ako ni Mommy. Pinagalitan pa ako kasi ang aga-aga nasa labas na raw ako.
"Ma, pupunta daw sina Mae sa Canada."
"Ah, talaga?! Wow, mabuti pa sila!"
Hindi ko alam, hindi na pala kita makikita.Gabi-gabi umaasa pa rin akong kinabukasan may dudungaw uli sa bintana ng TV room namin para magsabing “Laro tayo.”
___________________________________________________
For the child within uswhom we've lost (far too early) and never mourned for.
Wednesday, March 18, 2009
just somr random stupid thoughts
if the sky is the limit, then what is space, over the limit?
Who was the first person to look at a cow and say, “I think I’ll squeeze these dangly things here and drink what comes out”?
Who was the first person to say, “See that chicken over there … I’m gonna eat the first thing that comes out if its butt”?
What happens if you put “this side up” face down while popping microwave popcorn?
How do they get the air inside the bubble wrap?
If a criminal turns himself in shouldn’t he get the reward money?
Why is it that people say they “slept like a baby” when babies wake up like every two hours?
If the weather man says “it’s a 50% chance of rain” does that mean he has no idea if its going to rain or not?
If Sunday is the holy day of rest why do we have to get up early for church?
Don’t you find it weird we teach our kids: scrub a dub dub, three men in a tub?
Did you know there is a page 666 in The Bible?
If your named Will and you are in the army do you get worried when people say fire at will?
What does the T in T-Shirt really mean?
If a picture is worth a thousand words, what is a picture of a thousand words worth?
Why do we feel blue? and what color does a smurf feel when they are down?
If Barbie is so popular, why do you have to buy her friends?
When everything’s coming your way, you’re in the wrong lane.
I used to have an open mind but my brains kept falling out.
Everyone has a photographic memory. Some just don’t have film.
Join The Army, Visit exotic places, meet strange people, and then kill them.
Evening news is where they begin with ‘Good evening’, and then proceeds to tell you why it isn’t.
Death is hereditary.
There are three sides to any argument: your side, my side and the right side.
Never argue with a fool. People might not know the difference.
When you’re right, no one remembers. When you’re wrong, no one forgets.
Always remember that you are absolutely unique. Just like everyone else.
Everyone makes mistakes. The trick is to make mistakes when nobody is looking.
On the keyboard of life, always keep one finger on the Escape key.
You’re slower than a herd of turtles stampeding through peanut butter.
Never argue with an idiot. They drag you down to their level.
Children: You spend the first 2 years of their life teachingthem to walk and talk. Then you spend the next 16 yearstelling them to sit down and shut-up.
Friday, February 27, 2009
SOngs
so many requested for the lyrics of these songs...
so here it goes
an unreleased song for a lost love
i swear
i'll run faster than you
so you wont catch me..
but if i fall
use me,
take me,
break me,
baby
coz to you i am nothing
to me you were everything
to me you were everything
Refrain:
and you bring on
more pain than
i could ever bring
and you sing the saddest song
anyone could ever sing
and its time to crush this things
Chorus:
there goes our story
the writer's a sinner
the end came too soon
she's got nothing left in her
there goes our story
the writer's a sinner
the end came too soon
she's got nothing left in her
nothing left in her
i swore
id run faster than you
so you would'nt catch me
but i fell and you broke me
baby
lately
to you i am nothing
to me you were everything
to me you were everything
and you brought on more pain
than i could ever bring
and you made me sing
the saddest song that i could
ever sing
and its time to crush this thing
there goes our story
the writer's a sinner
the end came too soon
she's got nothing left in her
there goes our story
the writer's a sinner
the end came too soon
she's got nothing left in her
nothing left in her
lets throw it on the ground
and never pick it up again
lets throw it on the ground
and never pick it up again
lets throw it on the ground
and never pick it up again
again..
never pick it up again
there goes our story
the writer's a sinner
the end came too soon
she's got nothing left in her
there goes our story
the writter's a sinner
she crushed this thing
******
our first song, about hoping for someone to love you
Walang masulat pinipilit ang sariling mag isip
kung tama ba
Ayoko man aminin 'to
pero wala naman talaga akong pagasa sa iyo
Paulit ulit sa'king isip ang iyong mga sinabing wala na,
akong magagawa
may ngiti sa iyong labi na bumubulong sa aking wag ko nang,
ipagpatuloy pa
Refrain:
pero sabi ko sa sarili ko kahit na anong sabihin mo
pipilitin ko pa rin ang gusto ko
kahit na magmukhang gago sa harap ng mga tao
Chorus:
Dahil ayoko na sanang umasa pa
pero kung yun lang ang tanging paraan
para mapasaakin ka ay gagawin wag ka lamang mapunta sa iba
hindi mapigil ang sariling maluha kapag nakikita kitang
kasa-kasama siya
kung meron man akong gustong gawin
ito ay ang lumapit at yakapin ka kahit nandyan pa siya
Bridge: hindi ko naman pinipilit ang sarili ko sa iyo
hindi ko naman hinahangad maging yakap yakap mo
ang sakin lang naman sana'y tanggapin mo ang pag-ibig kong ito
ito lang ang tanging hinihiling ko sayo
so here it goes
an unreleased song for a lost love
i swear
i'll run faster than you
so you wont catch me..
but if i fall
use me,
take me,
break me,
baby
coz to you i am nothing
to me you were everything
to me you were everything
Refrain:
and you bring on
more pain than
i could ever bring
and you sing the saddest song
anyone could ever sing
and its time to crush this things
Chorus:
there goes our story
the writer's a sinner
the end came too soon
she's got nothing left in her
there goes our story
the writer's a sinner
the end came too soon
she's got nothing left in her
nothing left in her
i swore
id run faster than you
so you would'nt catch me
but i fell and you broke me
baby
lately
to you i am nothing
to me you were everything
to me you were everything
and you brought on more pain
than i could ever bring
and you made me sing
the saddest song that i could
ever sing
and its time to crush this thing
there goes our story
the writer's a sinner
the end came too soon
she's got nothing left in her
there goes our story
the writer's a sinner
the end came too soon
she's got nothing left in her
nothing left in her
lets throw it on the ground
and never pick it up again
lets throw it on the ground
and never pick it up again
lets throw it on the ground
and never pick it up again
again..
never pick it up again
there goes our story
the writer's a sinner
the end came too soon
she's got nothing left in her
there goes our story
the writter's a sinner
she crushed this thing
******
our first song, about hoping for someone to love you
Walang masulat pinipilit ang sariling mag isip
kung tama ba
Ayoko man aminin 'to
pero wala naman talaga akong pagasa sa iyo
Paulit ulit sa'king isip ang iyong mga sinabing wala na,
akong magagawa
may ngiti sa iyong labi na bumubulong sa aking wag ko nang,
ipagpatuloy pa
Refrain:
pero sabi ko sa sarili ko kahit na anong sabihin mo
pipilitin ko pa rin ang gusto ko
kahit na magmukhang gago sa harap ng mga tao
Chorus:
Dahil ayoko na sanang umasa pa
pero kung yun lang ang tanging paraan
para mapasaakin ka ay gagawin wag ka lamang mapunta sa iba
hindi mapigil ang sariling maluha kapag nakikita kitang
kasa-kasama siya
kung meron man akong gustong gawin
ito ay ang lumapit at yakapin ka kahit nandyan pa siya
Bridge: hindi ko naman pinipilit ang sarili ko sa iyo
hindi ko naman hinahangad maging yakap yakap mo
ang sakin lang naman sana'y tanggapin mo ang pag-ibig kong ito
ito lang ang tanging hinihiling ko sayo
Friday, February 20, 2009
Dingding
Isang mahinang tawa ng babae ang narinig niya mula sa kabilang kuwarto. Napatigil ang lalaki sa kanyang ginagawang pagbabasa. Ilang linggo na rin siyang umuukupa sa kuwartong iyon ngunit ngayon lamang niya napansin ang bagong lipat sa kabilang silid. Madalas itong tahimik. Sa kanyang pagkakaalam, siya lamang ang umuupa sa palapag na iyon. Maaring dahil sa isturktura ng gusali, lumang-luma na at amoy amag. Ngunit maaari ng pagtiyagaan lalo na kung ganito kamura ang upa.
Nakatapos ang lalaki ng isang buong kabanata sa libro ngunit hindi na muli niya naulinigan ang boses.
Babae ang bagong lipat, sigurado niya sa sarili.
Dingding lamang ang pagitan nila. Isang mahinang istruktura na gawa sa mumurahing tisa na maaring pagtagusan ng anumang uri ng tunog. Walang pwedeng mailihim maging ang pinakamahinang bulong.
Nagtaka ang lalaki sa katahimikang naramdaman kaya’t nagpasya siyang ipagpaliban ang pagbabasa. Ibinaba ang libro saka humikab. Pinagmasdan niya ang nababakbak na pintura sa kisame. Gusto niyang tungkabin ito isa-isa. Alisin ang mga nakausling animo mapuputing balakubak sa sahig, kiskisin, at muling pakintabin. Ngunit hindi pumayag ang kanyang isip. Masisira ang nakagawian na niyang disenyo ng silid na animo’y napag-iwanan ng panahon.
Umayos siya ng upo sa kama na tila ba may kung anong bagay na paparating siyang inaasahan. Kinapa ng kanyang mga paa ang tsinelas na goma sa ilalim ng kama at saka muling inayos ang sarili.
“Hayan na siya.” Mahina niyang bulong.
Sa pangalawang pagkakataon ay naulinigan niya ang mahinang tawa ng babae. Tumayo ang lalaki at agad na idinikit ang pisngi sa dingding, di alintana ang magaspang na haplos ng nababakbak nitong pintura. Naghintay siya. Bigla uling sumaklot ang labis na katahimikan. Bigla siyang kinabahan. Tila malapit lamang ang babaeng hinahangad. Walang dingding, walang pagitan.
Bumalik ang lalaki sa pagkakaupo sa kama. Ingit lamang nito ang maririning sa buong silid. Bigla ay nanginig ang buo niyang kalamnan. May gusto siyang gawin ngunit tila napako siya sa puwesto. May kung anong bagay ang pumipigil sa kanya.
Inapuhap niya ang kaha ng sigarilyo sa lumang tukador, ang kanyang tanging sagot sa mga ganitong pagkakataon. Mula sa madilim na kuwarto ay gumuhit ang sindi ng dilaw na liwanag mula sa posporo. Agad niya itong inilapit sa sigarilyo na nakasuksok sa kanyang bibig at saka humithit.
Hindi ito miminsang nangyari sa kanya. Hindi lang sa lumang gusali gaya ng kinaroroonan niya ngayon. Kahit saan. Hindi lamang miminsan.
Limang beses siyang humithit bago nagpasyang iangat ang kanyang mukha sa kinaroroonan ng bagong dating. Kanina pa niya naramdaman ang pagpasok nito. At kanina pa siya hinihintay. Pagka-angat na pagka-angat ng mukha ay nasalubong niya ang mata ng bagong bisita.
Seryoso itong nakatunghay sa kanya. Tila masusing pinag-aaralan ang kanyang mukha, ang kanyang buong pagkatao.
Ang liwanag mula sa malamlam na buwan lamang ang nagsisilbing ilaw sa silid. Siya at ang babae na kanina lamang ay naulinigan niya sa kabilang silid.
Nag-alangan ang lalaki. Muli siyang humithit sa sigarilyo at saka matamang pinagmasdan ang kaharap.
Bagamat maputla ang itsura ng babae, walang duda sa angkin nitong kagandahan. Tila isang aparisyon. Kamukha niya si Audrey Hepburn, yun agad ang unang rumihistro sa utak niya.
Hindi niya mawari ang reaksyon ng babae, gaya niya, nakatunghay din ito sa kanya. Dati, sa isang tingin pa lamang niya ay alam na niya agad ang pinanggalingan ng mga katulad nila. Isang tingin pa lamang ay nababasa na niya ang nakaraang buhay nito. Ang nakaraan, dating estado sa buhay, ang pinagmulan, maging ang trahedya na pinagdaanan. Ngunit hindi ngayon. Nahirapan siyang basahin ang kaharap. Tila may makapal na ulap na nakaharang sa kanya. Nagsisilbing proteksyon laban sa mga katulad niya. Mahirap sisirin.
“Hindi kita gusto.” Mahina ngunit malinaw na usal ng babae. Hindi pa rin nito inaalis ang pagtitig sa lalaki.
Hindi agad nakuha ng lalaki ang binitiwang salita ng kausap. Napakunot siya ng noo.
“Maaari akong manggulo kapag hindi ka umalis dito. Marami akong pwedeng gawin. Nauna ako sayo kaya dapat na iakw ang umalis.”
Nakuha na ng lalaki ang ibig nito. Hindi na ito bago sa kanya. Sa dami ng gusali na tinirhan at nilapaatan niya, hindi iisang beses siyang napalayas. Hindi iisang beses siyang nakipagtuos.
Nagtiim ng bagang ang lalaki at tumayo mula sa kinauupuang kama. Tumalikod siya sa may bintana kung saan naroon ang buwan upang tanging ang madilim na pigura lamang niya ang makikita.
Nagbago din ng posisyon ang babae. Umupo ito sa sahig, na tila ba hindi alintana ang tama sa solidong materyales. Nilaro-laro nito ang nakatihayang ipis sa sulok. Tila naghihitay sa pasya ng lalaki.
“Hindi ako aalis dito.” Sa huli ay turan ng lalaki.
Biglang nagbago ang reaksyon ng babae. Tumayo ito at lumapit sa lalaki. Lumulutang ang magaan niyang katawan sa hangin. Akmang sasaktan ang kaharap. Ngunit sa halip na sampal ay dumapo ang malamig na hangin sa kanyang pisngi. Lamig na nagdulot ng labis na kilabot sa kanyang buong katawan. Sapol ang tiyan, napaluhod ang lalaki. Parang bigla siyang nahulog sa isang napakalalim na bangin at nauubusan siya ng hininga.
Humakbang ang babae papalayo, patungo sa tahimik at malamig na dingding. Sa gayong anyo ay alam na ng lalaki ang mangyayari.
“Muli na naman akong makikipagtunggali,” usal niya sa sarili.
Nakatapos ang lalaki ng isang buong kabanata sa libro ngunit hindi na muli niya naulinigan ang boses.
Babae ang bagong lipat, sigurado niya sa sarili.
Dingding lamang ang pagitan nila. Isang mahinang istruktura na gawa sa mumurahing tisa na maaring pagtagusan ng anumang uri ng tunog. Walang pwedeng mailihim maging ang pinakamahinang bulong.
Nagtaka ang lalaki sa katahimikang naramdaman kaya’t nagpasya siyang ipagpaliban ang pagbabasa. Ibinaba ang libro saka humikab. Pinagmasdan niya ang nababakbak na pintura sa kisame. Gusto niyang tungkabin ito isa-isa. Alisin ang mga nakausling animo mapuputing balakubak sa sahig, kiskisin, at muling pakintabin. Ngunit hindi pumayag ang kanyang isip. Masisira ang nakagawian na niyang disenyo ng silid na animo’y napag-iwanan ng panahon.
Umayos siya ng upo sa kama na tila ba may kung anong bagay na paparating siyang inaasahan. Kinapa ng kanyang mga paa ang tsinelas na goma sa ilalim ng kama at saka muling inayos ang sarili.
“Hayan na siya.” Mahina niyang bulong.
Sa pangalawang pagkakataon ay naulinigan niya ang mahinang tawa ng babae. Tumayo ang lalaki at agad na idinikit ang pisngi sa dingding, di alintana ang magaspang na haplos ng nababakbak nitong pintura. Naghintay siya. Bigla uling sumaklot ang labis na katahimikan. Bigla siyang kinabahan. Tila malapit lamang ang babaeng hinahangad. Walang dingding, walang pagitan.
Bumalik ang lalaki sa pagkakaupo sa kama. Ingit lamang nito ang maririning sa buong silid. Bigla ay nanginig ang buo niyang kalamnan. May gusto siyang gawin ngunit tila napako siya sa puwesto. May kung anong bagay ang pumipigil sa kanya.
Inapuhap niya ang kaha ng sigarilyo sa lumang tukador, ang kanyang tanging sagot sa mga ganitong pagkakataon. Mula sa madilim na kuwarto ay gumuhit ang sindi ng dilaw na liwanag mula sa posporo. Agad niya itong inilapit sa sigarilyo na nakasuksok sa kanyang bibig at saka humithit.
Hindi ito miminsang nangyari sa kanya. Hindi lang sa lumang gusali gaya ng kinaroroonan niya ngayon. Kahit saan. Hindi lamang miminsan.
Limang beses siyang humithit bago nagpasyang iangat ang kanyang mukha sa kinaroroonan ng bagong dating. Kanina pa niya naramdaman ang pagpasok nito. At kanina pa siya hinihintay. Pagka-angat na pagka-angat ng mukha ay nasalubong niya ang mata ng bagong bisita.
Seryoso itong nakatunghay sa kanya. Tila masusing pinag-aaralan ang kanyang mukha, ang kanyang buong pagkatao.
Ang liwanag mula sa malamlam na buwan lamang ang nagsisilbing ilaw sa silid. Siya at ang babae na kanina lamang ay naulinigan niya sa kabilang silid.
Nag-alangan ang lalaki. Muli siyang humithit sa sigarilyo at saka matamang pinagmasdan ang kaharap.
Bagamat maputla ang itsura ng babae, walang duda sa angkin nitong kagandahan. Tila isang aparisyon. Kamukha niya si Audrey Hepburn, yun agad ang unang rumihistro sa utak niya.
Hindi niya mawari ang reaksyon ng babae, gaya niya, nakatunghay din ito sa kanya. Dati, sa isang tingin pa lamang niya ay alam na niya agad ang pinanggalingan ng mga katulad nila. Isang tingin pa lamang ay nababasa na niya ang nakaraang buhay nito. Ang nakaraan, dating estado sa buhay, ang pinagmulan, maging ang trahedya na pinagdaanan. Ngunit hindi ngayon. Nahirapan siyang basahin ang kaharap. Tila may makapal na ulap na nakaharang sa kanya. Nagsisilbing proteksyon laban sa mga katulad niya. Mahirap sisirin.
“Hindi kita gusto.” Mahina ngunit malinaw na usal ng babae. Hindi pa rin nito inaalis ang pagtitig sa lalaki.
Hindi agad nakuha ng lalaki ang binitiwang salita ng kausap. Napakunot siya ng noo.
“Maaari akong manggulo kapag hindi ka umalis dito. Marami akong pwedeng gawin. Nauna ako sayo kaya dapat na iakw ang umalis.”
Nakuha na ng lalaki ang ibig nito. Hindi na ito bago sa kanya. Sa dami ng gusali na tinirhan at nilapaatan niya, hindi iisang beses siyang napalayas. Hindi iisang beses siyang nakipagtuos.
Nagtiim ng bagang ang lalaki at tumayo mula sa kinauupuang kama. Tumalikod siya sa may bintana kung saan naroon ang buwan upang tanging ang madilim na pigura lamang niya ang makikita.
Nagbago din ng posisyon ang babae. Umupo ito sa sahig, na tila ba hindi alintana ang tama sa solidong materyales. Nilaro-laro nito ang nakatihayang ipis sa sulok. Tila naghihitay sa pasya ng lalaki.
“Hindi ako aalis dito.” Sa huli ay turan ng lalaki.
Biglang nagbago ang reaksyon ng babae. Tumayo ito at lumapit sa lalaki. Lumulutang ang magaan niyang katawan sa hangin. Akmang sasaktan ang kaharap. Ngunit sa halip na sampal ay dumapo ang malamig na hangin sa kanyang pisngi. Lamig na nagdulot ng labis na kilabot sa kanyang buong katawan. Sapol ang tiyan, napaluhod ang lalaki. Parang bigla siyang nahulog sa isang napakalalim na bangin at nauubusan siya ng hininga.
Humakbang ang babae papalayo, patungo sa tahimik at malamig na dingding. Sa gayong anyo ay alam na ng lalaki ang mangyayari.
“Muli na naman akong makikipagtunggali,” usal niya sa sarili.
Ako, Loofah at relasyon
Nung bata ako naalala ko nung pinapaliguan ako may bimpo silang ginagamit, pangkuskos. Tapos nagtagal, labakara naman kasi nakalakihan ko na yung bimpo. Pero nang tuluyang tumanda at nagkabuhok na sa iba't ibang parte ng katawan syempre ako na lang mag-isa nagpapaligo sa akin. Simula nun natuto akong mag-eksperimento sa katawan ko.
Naisip ko ayoko ng maglabakara pang kuskos. Gusto ko sabon na lang. Nakakatamad kasi. Kaya sabon lang ng sabon wala ng kuskos. Oks lang naman ang pakiramdam. Medyo may natitirang libag, pero at lis mabilis ang paligo ko. At ganun nga ang aking naging prakits. Ngunit nagbago to nung isang araw nakitira yung tito ko sa amin sandali.
Isang hapon nakita ko syang parang may hinahanap sa bakuran. Linapitan ko at tinanong kung ano ang hinahanap nya. Naghahanap daw sya ng panghilod. Isang batong magaspang. Medyo nandiri ako nung una sa sinasabi nya. E may mga tae ng aso dun tapos mga kung anu-anong bulate sa lupa tapos ikikiskis mo sa katawan mo. Sabi naman nya, pakukuluan nya naman daw muna. Makakatulong daw yun para magpantay yung kulay ng balat. At ayun, dalawa na kaming naghahanap ng mahiwagang bato.
Ngunit isang araw nung maliligo na ako, hindi ko mahanap ang aking panghilod. Hinanap ko sa buong bahay ngunit wala. Habang ako'y nagmumukmok sa isang tabi, nilapitan ako ng nanay ko. Sabi nya, "Anak, yung bato ba ang hinahanap mo?" Tumango ako ng konti. "Itinapon na ng tatay mo. Hindi daw nararapat sa katawan mo ang bato." sabi nya. Tumayo ako na para bang nagdadabog. "Anak, unawain mo ang tatay mo. Ang gusto nya lang ay ang makabubuti sa yo.
May mahahanap ka pang ibang mas tama para sa iyo." malumanay nyang sinabi sa akin. Simula nun parang may napakalaking kulang na sa buhay ko na pilit kong hinahanap.
Isang araw, napadaan kami sa isang beauty shop na pang mayaman. Di sana ako papasok dun kasi di ko naman lebel ang mga ganung shop. Ngunit ninakaw ang pansin ko ng isang napakagandang loofah na nakadisplay. Tinanong ko sa saleslady kung magkano. Sobrang mahal ng presyo. Ngunit kailangan kong makuha ito. Kaya't nangutang ako at inubos ang mga naipon ko para makuha ko ang loofahng ito. Sabi ng mga kaibigan ko hindi daw tama ito para sa kin. Pang mayaman lang daw, high maintainance. Pero di nila ko mapipigil.
At buong giliw kong ginamit ang bago kong loofah pang exfoliate sa aking balat tuwing naliligo. Nung mga unang araw masarap sya sa katawan. Ngunit nang tumagal, gumagasgas na sa balat. Binasa ko ang instrakyon manwal, at ayun. Kailangan pala mamahaling liquid soap lang ang gamitin. Wala na kong pera pambili. Tama ang mga kaibigan ko. Nang lumaon, nasira ng tuluyan ang mahal kong loofah at nagkagalos-galos ang balat ko.
Nakitira ako sandali sa bahay ng kaibigan ko. Nung maliligo na ako, napansin ko ang isang napakagandang loofah na nakasampay sa banyo. Nung una, ayokong paunlakan ang temtasyon. Ngunit hindi ko talaga napigilan at ginamit ko ang loofah. At ang sarap gamitin ng loofahng iyon. Wala na kong ibang naisip na mas tatama pa sa loofahng yun. Ngunit alam ko na ibang tao ang may-ari nun. At darating at darating ang araw na malalaman nya na ginagamit ko ang pag-aari nya. Kaya masakit man sa damdamin, itinigil ko ang paggamit sa loofah at tuluyang lumipat ng matitirhan.
Natuto akong mamuhay ng walang loofah. Mahirap nung una. Pero naging ayos naman nung tumagal. Nang isang araw, sa paborito kong tindahan, ayun ang isang loofah. Hindi kamahalan, pero hindi rin ganun ka-cheap. Nung una naisip ko parang ayaw ko na. Ayoko nang masaktan. Masaktan ang balat. Ngunit ganun talaga, eventually binili ko rin at ginamit. At sa wakas naramdaman ko na ito na talaga ang tama para sa akin. Pati ang magulang ko natuwa para sa akin. Alam nila na nahanap ko na ang loofahng para sa akin.
Isang umaga pagkatapos ng isa't kalahating taon, nang ako'y maliligo na. Pagbukas ko ng banyo. Nawawala ang loofah ko.
Naisip ko ayoko ng maglabakara pang kuskos. Gusto ko sabon na lang. Nakakatamad kasi. Kaya sabon lang ng sabon wala ng kuskos. Oks lang naman ang pakiramdam. Medyo may natitirang libag, pero at lis mabilis ang paligo ko. At ganun nga ang aking naging prakits. Ngunit nagbago to nung isang araw nakitira yung tito ko sa amin sandali.
Isang hapon nakita ko syang parang may hinahanap sa bakuran. Linapitan ko at tinanong kung ano ang hinahanap nya. Naghahanap daw sya ng panghilod. Isang batong magaspang. Medyo nandiri ako nung una sa sinasabi nya. E may mga tae ng aso dun tapos mga kung anu-anong bulate sa lupa tapos ikikiskis mo sa katawan mo. Sabi naman nya, pakukuluan nya naman daw muna. Makakatulong daw yun para magpantay yung kulay ng balat. At ayun, dalawa na kaming naghahanap ng mahiwagang bato.
Ngunit isang araw nung maliligo na ako, hindi ko mahanap ang aking panghilod. Hinanap ko sa buong bahay ngunit wala. Habang ako'y nagmumukmok sa isang tabi, nilapitan ako ng nanay ko. Sabi nya, "Anak, yung bato ba ang hinahanap mo?" Tumango ako ng konti. "Itinapon na ng tatay mo. Hindi daw nararapat sa katawan mo ang bato." sabi nya. Tumayo ako na para bang nagdadabog. "Anak, unawain mo ang tatay mo. Ang gusto nya lang ay ang makabubuti sa yo.
May mahahanap ka pang ibang mas tama para sa iyo." malumanay nyang sinabi sa akin. Simula nun parang may napakalaking kulang na sa buhay ko na pilit kong hinahanap.
Isang araw, napadaan kami sa isang beauty shop na pang mayaman. Di sana ako papasok dun kasi di ko naman lebel ang mga ganung shop. Ngunit ninakaw ang pansin ko ng isang napakagandang loofah na nakadisplay. Tinanong ko sa saleslady kung magkano. Sobrang mahal ng presyo. Ngunit kailangan kong makuha ito. Kaya't nangutang ako at inubos ang mga naipon ko para makuha ko ang loofahng ito. Sabi ng mga kaibigan ko hindi daw tama ito para sa kin. Pang mayaman lang daw, high maintainance. Pero di nila ko mapipigil.
At buong giliw kong ginamit ang bago kong loofah pang exfoliate sa aking balat tuwing naliligo. Nung mga unang araw masarap sya sa katawan. Ngunit nang tumagal, gumagasgas na sa balat. Binasa ko ang instrakyon manwal, at ayun. Kailangan pala mamahaling liquid soap lang ang gamitin. Wala na kong pera pambili. Tama ang mga kaibigan ko. Nang lumaon, nasira ng tuluyan ang mahal kong loofah at nagkagalos-galos ang balat ko.
Nakitira ako sandali sa bahay ng kaibigan ko. Nung maliligo na ako, napansin ko ang isang napakagandang loofah na nakasampay sa banyo. Nung una, ayokong paunlakan ang temtasyon. Ngunit hindi ko talaga napigilan at ginamit ko ang loofah. At ang sarap gamitin ng loofahng iyon. Wala na kong ibang naisip na mas tatama pa sa loofahng yun. Ngunit alam ko na ibang tao ang may-ari nun. At darating at darating ang araw na malalaman nya na ginagamit ko ang pag-aari nya. Kaya masakit man sa damdamin, itinigil ko ang paggamit sa loofah at tuluyang lumipat ng matitirhan.
Natuto akong mamuhay ng walang loofah. Mahirap nung una. Pero naging ayos naman nung tumagal. Nang isang araw, sa paborito kong tindahan, ayun ang isang loofah. Hindi kamahalan, pero hindi rin ganun ka-cheap. Nung una naisip ko parang ayaw ko na. Ayoko nang masaktan. Masaktan ang balat. Ngunit ganun talaga, eventually binili ko rin at ginamit. At sa wakas naramdaman ko na ito na talaga ang tama para sa akin. Pati ang magulang ko natuwa para sa akin. Alam nila na nahanap ko na ang loofahng para sa akin.
Isang umaga pagkatapos ng isa't kalahating taon, nang ako'y maliligo na. Pagbukas ko ng banyo. Nawawala ang loofah ko.
If you received this in your email, its just copied from me
Nakakatawa talaga ang love. Isa siyang napakalaking oxymoron. Lahat ng pwede mong masabi sa kanya, baliktarin mo at totoo pa rin. Ang labo di ba? Pero ang linaw.
Masaya magmahal. Malungkot magmahal. Di mo naiintindihan pero naiintindihan mo. Walang rason. Maraming rason. Di mo na kaya, pero kaya mo pa rin. Masakit magmahal. Pero okey lang. Leche, ano ba talaga?!
May kaibigan ako, sabi niya dati "Love is only for stupid people." Nakakatawa kasi laude ang standing niya, pero dumating ang panahon, na-in-love din ang hunghang. At ayun, tanga na siya ngayon. Lahat kasi ng nahahawakan ng love nagiging oxymoron din. O kaya paminsan, nagiging moron lang.
Hindi lang kasi basta baliktaran ang pag-ibig. Lahat ng bagay nababaligtad din niya. Lahat ng malalakas na tao, humihina. Ang mayayabang, nagpapakumbaba. Ang mga walang pakialam, nagiging Mother Teresa. Ang mga henyo, nauubusan ng sagot. Ang malulungkot, sumasaya. Ang matitigas, lumalambot. (At tumitigas din ang mga bagay na madalas nama'y malambot.)
Nakakatawa talaga. Lalo na kapag dumadating siya sa mga taong ayaw na talaga magmahal. Napansin ko nga eh. Parang kung gusto mo lang ma-in-love ulit, sabihin mo lang ang magic words na "Ayoko na ma-inlove!" biglang WACHA! Ayan na siya. Nang-aasar. Magpapaasar ka naman.
Di ba nakakatawa rin na pagdating sa problema ng ibang tao, ang galing-galing mo? Pero 'pag problema mo na yung pinag-uusapan parang nawawalan ng saysay lahat ng ipinayo mo dun sa namomroblemang tao? Naiisip mong wala namang mali dun sa mga sinabi mo. Pero bakit parang wala ring tama?
Bali-baliktad din ang nasasabi ng mga taong tinamaan ng madugong pana ng pag-ibig. "Ngayon ko lang nalaman ganito pala. Sabi ko na eh!" "Ang sarap mabuhay. Pwede na 'ko mamatay. Now na!"
At hindi lang 'yon. Ang sarap din pagtawanan ng mga taong alam naman nilang masasaktan lang sila eh magpapatihulog pa rin sa bangin ng pag-ibig. Tapos 'pag luray-luray na yung puso nila, siyempre hindi sila yung may kasalanan. Siya! "Bakit niya 'ko sinaktan?" May kasama pang pagsuntok sa pader yon, at pagbabagsak ng pinto. Hayop talaga.
Mauubos ang buong magdamag ko kakasabi ng mga bagay na nakakatawa 'pag pag-ibig na ang pinag-usapan. Ang daming beses ko na kasi siyang nakasalubong kaya masasabi ko nang eksperto na 'ko. Pero wala pa rin akong alam.
Pero ang pinakanakakatawa sa lahat ay ang katotohanang kapag gusto magpatawa ng pag-ibig, ipusta na mo na lahat ng ari-arian mo dahil siguradong ikaw ang punchline.
Nakakatawa no?
Nakakaiyak.
Masaya magmahal. Malungkot magmahal. Di mo naiintindihan pero naiintindihan mo. Walang rason. Maraming rason. Di mo na kaya, pero kaya mo pa rin. Masakit magmahal. Pero okey lang. Leche, ano ba talaga?!
May kaibigan ako, sabi niya dati "Love is only for stupid people." Nakakatawa kasi laude ang standing niya, pero dumating ang panahon, na-in-love din ang hunghang. At ayun, tanga na siya ngayon. Lahat kasi ng nahahawakan ng love nagiging oxymoron din. O kaya paminsan, nagiging moron lang.
Hindi lang kasi basta baliktaran ang pag-ibig. Lahat ng bagay nababaligtad din niya. Lahat ng malalakas na tao, humihina. Ang mayayabang, nagpapakumbaba. Ang mga walang pakialam, nagiging Mother Teresa. Ang mga henyo, nauubusan ng sagot. Ang malulungkot, sumasaya. Ang matitigas, lumalambot. (At tumitigas din ang mga bagay na madalas nama'y malambot.)
Nakakatawa talaga. Lalo na kapag dumadating siya sa mga taong ayaw na talaga magmahal. Napansin ko nga eh. Parang kung gusto mo lang ma-in-love ulit, sabihin mo lang ang magic words na "Ayoko na ma-inlove!" biglang WACHA! Ayan na siya. Nang-aasar. Magpapaasar ka naman.
Di ba nakakatawa rin na pagdating sa problema ng ibang tao, ang galing-galing mo? Pero 'pag problema mo na yung pinag-uusapan parang nawawalan ng saysay lahat ng ipinayo mo dun sa namomroblemang tao? Naiisip mong wala namang mali dun sa mga sinabi mo. Pero bakit parang wala ring tama?
Bali-baliktad din ang nasasabi ng mga taong tinamaan ng madugong pana ng pag-ibig. "Ngayon ko lang nalaman ganito pala. Sabi ko na eh!" "Ang sarap mabuhay. Pwede na 'ko mamatay. Now na!"
At hindi lang 'yon. Ang sarap din pagtawanan ng mga taong alam naman nilang masasaktan lang sila eh magpapatihulog pa rin sa bangin ng pag-ibig. Tapos 'pag luray-luray na yung puso nila, siyempre hindi sila yung may kasalanan. Siya! "Bakit niya 'ko sinaktan?" May kasama pang pagsuntok sa pader yon, at pagbabagsak ng pinto. Hayop talaga.
Mauubos ang buong magdamag ko kakasabi ng mga bagay na nakakatawa 'pag pag-ibig na ang pinag-usapan. Ang daming beses ko na kasi siyang nakasalubong kaya masasabi ko nang eksperto na 'ko. Pero wala pa rin akong alam.
Pero ang pinakanakakatawa sa lahat ay ang katotohanang kapag gusto magpatawa ng pag-ibig, ipusta na mo na lahat ng ari-arian mo dahil siguradong ikaw ang punchline.
Nakakatawa no?
Nakakaiyak.
Subscribe to:
Posts (Atom)